Een nieuw thuis voor Bibi

Gisteravond heb ik afscheid genomen van Bibi. Ze gaat een 6 jarig meisje heel blij maken. Ze moet nog wel een paar dagen geduld hebben, ze wordt een Sinterklaas cadeautje.

Gisteravond kwam er een lieve mevrouw langs. We hadden een bak  playmais gratis aangeboden. Zij vertelde van het gezin, wat naast haar woonde. Vluchtelingen, eigen supermarkt gehad, maar helaas deze in het afgelopen jaar failliet zien gaan. Nu was er dus nergens geld voor. En die mevrouw vond het zo zielig. Het idee dat deze kinderen op 6 december op school zouden komen, en dan al die verhalen horen van alle kinderen die wel iets hadden gehad van Sint... En zij niet. Ze wilde ze graag verrassen met wat aardigheidjes. Voor het jongetje heeft ze nog wat puzzels meegenomen en voor het meisje ging pop Bibi mee.

Ik denk dat Bibi weer een lieve poppenmoeder treft. Eentje die goed voor haar zorgt en blij met haar is. Ik hoop dat het meisje wat haar krijgt, blij is met haar Sinterklaas cadeau. Elk kind verdiend een klein beetje geluk in het leven. Hopelijk zijn de onverwachte Sinterklaas cadeautjes dat kleine beetje geluk voor dit jongetje en dit meisje.

Tweede set kleren voor Bibi.

Na het eerste setje van een jurk, een vest en een legging, is het nu tijd voor een tweede setje voor Bibi.

Dit keer valt mijn keuze op leuke salopette. Een pof model. Met elastiek in de pijpen en aan de boventkant en met vrolijke strikjes op de schouders. Eronder een romper met lange mouwen. Dan heeft ze tegelijkertijd ondergoed en een shirt onder de salopette. En natuurlijk nog iets aan haar voeten... Een paar heerlijk zacht gele sokken.

De broek is zo leuk om te maken. Ik word er helemaal vrolijk van! Ik vind het stofje schattig, zo met de zilveren bloemen erop. Ik kan het niet laten om het direct aan te passen als hij klaar is. Hij staat haar super! En dankzij het elastiek gaat hij gemakkelijk aan en uit. Door met het gele rompertje. Het ziet er net zo uit als een echte, voor een baby. Ik maak er geen drukkertjes op, maar een stukje klittenband, dat is makkelijker voor kleine vingers om dicht te maken.

En natuurlijk komen de breipennen te voorschijn voor het maken van de sokken. Ouderwets, net als mijn oma vroeger, brei ik deze sokken op 4 naalden. Ik heb ze nu zo vaak gebreid, dat ik het patroon niet eens meer nodig heb.

Bibi is nu helemaal klaar voor haar nieuwe thuis. Hopelijk komt er snel iemand die haar net zo leuk vind als ik.

Het eerste setje kleren voor Bibi

Ik vind poppenkleren maken iets heerlijks om te doen. Ik haak ze, brei ze en naai ze. Voor Bibi viel de keus op breien en naaien. Het eerste setje wat ik voor haar maak is een jurkje met een vestje en een legging.

Jurkje eerst, dan was ze vast bedekt. Ik maak patchworkdekens, kleintjes, en de stofjes in de quiltwinkels zijn vaak ook bij uitstek geschikt om poppenkleding van te maken. En, net als iedere quiltster doe ik wel eens een miskoop. Het lapje van het jurkje was zo'n miskoop. Ik vond het lapje in de winkel heel mooi, maar ik kon er voor mijn quilts niet zoveel mee. Voor het jurkje van Bibi bleek het uitstekend geschikt. Het rood staat haar heel lief. Voor het gemak heeft dit jurkje geen sluiting, het kan zo over het hoofd aangetrokken worden.

Voor frisse avonden of een wandeling naar buiten, heb ik er een lekker warm, gebreid vestje bij gemaakt.

En als laatste een legging. Gemaakt van een vrolijk gebloemd tricot stofje. Kan ze fijn aan als het wat te fris is voor blote benen.
Ik heb nog veel meer leuke patronen, dus er volgt vast nog een setje kleding voor haar.

Bibi

Bibi kwam bij mij via de kringloopwinkel. Onze kringloopwinkel zit in een verrassend grote loods in een achteraf hoekje van een klein dorpje. Het is zo'n twintig minuten fietsen van mijn huis. Ik mag er graag spullen heen brengen en even tussen het servies neuzen. Net als voor poppen, heb ik een zwak voor servies. Wie weet vertel ik daar later nog eens over.

Ze lag in de hoek met het speelgoed. De kast waar de poppen in liggen kan ik precies zien als ik naar de uitgang loop. Op de heenweg wordt hij aan mijn zicht onttrokken. Ze lag in de middelste bak en ze trok direct mijn aandacht. Ik pakte haar en ik kon niet om haar ontbrekende arm heen. Ik voelde een kleine steek in mijn hart. Zo hoefde niemand haar meer, en zou ze haar dagen in deze kast slijten, tot een van de medewerkers haar vond en haar weg zou gooien. Driftig begon ik te zoeken. Wie weet had ik geluk en lag de ontbrekende arm er nog. Niet in de bak waar ze in lag, niet in de bak eronder. Ik gaf niet op. Ik had een kruk nodig, of mijn liefhebbende echtgenoot, hij is een kop groter dan ik. Hij vond de arm gelukkig in de bovenste bak.

Bij de kassa moest de medewerker lachen om mijn vondst en mijn blijdschap dat ze toch compleet was. In de auto haalde ik haar uit de tas en bekeek de schade. Het bleek niet ernstig. Toen ze bij lag te komen op het wasrek van haar kleine operatie en grote avontuur in de was, kreeg ze van mijn zoon de naam Bibi.

-X- Wendy